ხასიათი

ესე

პროლოგი — ხასიათი

დიდი ხნის განმავლობაში ჩემი ცხოვრება გამარჯვებებით იყო გარშემორტყმული: ქამრები, მიღწეული მიზნები და ის მომენტები, რომლებიც რეალურად განცდამდე ათასჯერ მქონდა წარმოსახული. თუმცა წლებთან ერთად ერთი რამ გავაცნობიერე: გამარჯვება ბევრს გასწავლის იმის შესახებ, თუ რისი გაკეთება შეგიძლია; მარცხმა კი შეიძლება გასწავლოს, ვინ ხარ სინამდვილეში.

ერთმა შედეგმა შეიძლება ბევრი რამ შეცვალოს: რეკორდი, ქამარი შენს ხელში ან ის, თუ რას ამბობენ შენზე ერთი ღამის განმავლობაში. მაგრამ არსებობს რაღაც, რასაც ვერცერთი შედეგი ვერ წაგართმევს — ხასიათი.

დღეს მესმის, რომ ჩემი ნამდვილი ისტორია ყოველთვის სწორედ ეს იყო. არა ადამიანის ისტორია, რომელიც არასოდეს დაცემულა, არამედ ადამიანის, რომელმაც ყოველ ჯერზე, როცა ცხოვრებამ მის წინაშე დაბრკოლება დააყენა, გაგრძელება გადაწყვიტა. რადგან შედეგი ერთ ღამეს წყვეტს, ხასიათი კი — მთელ ცხოვრებას.

და იმის გასაგებად, თუ საიდან დაიბადა ეს ხასიათი, მრავალი წლით უკან უნდა დავბრუნდე.

თავი 1 — დაპირება

მახსოვს ლისაბონში გამართული ევროპის ჩემპიონატი ჯიუ-ჯიცუში. ძალიან ახალგაზრდა ვიყავი, ჩემს ძმასთან ერთად წავედი შეჯიბრებაზე და ერთი ბრძოლა ქულებით წავაგე. შემდეგ ტრიბუნებზე ჩამოვჯექი. შეჯიბრება ჩემს წინ გრძელდებოდა, მაგრამ მე თითქოს სხვაგან ვიყავი — ვფიქრობდი.

სწორედ მაშინ ვიგრძენი რაღაც, რაც დღემდე საოცარი სიცხადით მახსოვს, და საკუთარ თავს ვუთხარი: „მე ვინმე გავხდები.“

როცა ბავშვი ხარ, ზუსტად ვერ ხსნი, რას ნიშნავს ასეთი სიტყვები. რა თქმა უნდა, ოცნებობ: ფიქრობ შეჯიბრებების მოგებაზე, მოგზაურობაზე, მანქანებზე, ტანსაცმელსა და ყველა იმ ნივთზე, რაც იმ ასაკში წარმატებას განასახიერებს. თუმცა ამ ყველაფრის მიღმა გაცილებით ღრმა სურვილი იდგა.

ვხედავდი, როგორ მუშაობდნენ დედაჩემი და მამაჩემი; ვხედავდი ჩვენს ცხოვრებას, რომელიც მილიონობით სხვა ოჯახის ცხოვრებას ჰგავდა, და მისი შეცვლა მინდოდა. მინდოდა მათთვის სიმშვიდე მიმეცა, ისეთი თავისუფლება მომეპოვებინა, რომ ჩემს ახლობლებს უკეთ ეცხოვრათ. ამიტომ, როცა ტრიბუნაზე მჯდომმა იმ პატარა ბიჭმა გაიფიქრა — „მე ვინმე გავხდები“, სინამდვილეში საკუთარ თავს დაპირებას აძლევდა.

ჯერ არ ვიცოდი როგორ, რამდენი დრო დამჭირდებოდა ან რის დათმობა მომიწევდა. ისიც კი არ ვიცოდი, სადამდე შემეძლო მისვლა. მხოლოდ ერთი რამ ვიცოდი დანამდვილებით: მინდოდა ჩემი ახლობლებისთვის განსხვავებული ცხოვრება შემექმნა.

იმ დღეს ჩემპიონი არ დაბადებულა. იმ დღეს დაპირება დაიბადა.

თავი 2 — სახლში დაბრუნება

არსებობს მომენტები, რომლებიც გვცვლიან ისე, რომ იმ წამს ამას ვერც კი ვაცნობიერებთ. ერთ-ერთი ყველაზე ბედნიერი მომენტი, რომელიც მახსოვს, მას შემდეგ დადგა, რაც თითქმის ექვსი წელი მშობლებისგან შორს გავატარე. ისინი ესპანეთში იყვნენ, ჩვენ — საქართველოში. მანძილის, საბუთებთან დაკავშირებული სირთულეებისა და ოჯახის გაერთიანების პროცესის გამო, რომელიც თითქოს უსასრულოდ გრძელდებოდა, მხოლოდ იმ დღეს ველოდებოდით, როცა ისევ ერთად ყოფნას შევძლებდით.

როცა პატარა ხარ, მშობლები შენი მთელი სამყაროა. მამა დაუმარცხებელი გგონია — კაცი, რომელსაც, შენი აზრით, ვერავინ აჯობებს და რომელსაც ნებისმიერი საფრთხისგან შეუძლია შენი დაცვა. მშობლები შენი გმირები არიან.

ერთ დღეს გვითხრეს, რომ ოჯახის გაერთიანება დამტკიცდა. მახსოვს, როგორ ჩამოვიდა მამაჩემი, რათა მე და ჩემი ძმა ესპანეთში წავეყვანეთ. ეს ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთი ყველაზე ბედნიერი და, ამავე დროს, ერთ-ერთი ყველაზე რთული მომენტი იყო, რადგან მშობლებთან დაბრუნება ნიშნავდა ჩემს დებთან, ბებია-ბაბუასთან, მეგობრებთან და მთელ იმ სამყაროსთან დამშვიდობებას, რომელსაც მანამდე ვიცნობდი.

იმ დღეს გავიგე რაღაც, რასაც წლების შემდეგ ბევრად უკეთ გავიაზრებდი: ცხოვრებაში არსებობს გადამწყვეტი მომენტები, რომლებმაც შეიძლება ერთდროულად ტკივილიც მოგაყენოს და ბედნიერებაც მოგიტანოს. ვტოვებდი ადგილს, რომელიც მიყვარდა, რათა დავბრუნებულიყავი ადამიანებთან, რომლებიც ყველაზე მეტად მიყვარდა.

ესპანეთი თავგადასავალი იყო: ახალი ქვეყანა, ახალი ენა, კულტურა და ცხოვრება. მაშინ ამის გაცნობიერების გარეშე, ამ გამოცდილებამ ისეთი რამ მაჩუქა, რაც შემდეგ მთელი ცხოვრება თან გამომყვებოდა — თავიდან დაწყების უნარი. ქალაქის ან ქვეყნის შეცვლა, ახალი ადამიანების გაცნობა, გარემოსთან შეგუება, უცნობ ადგილას შესვლა ისე, რომ ზუსტად არ იცი, რა მოხდება — ამ ყველაფერმა ჩემი შეშინება შეწყვიტა.

ძალიან პატარა ასაკში ვისწავლე, რომ ჩემი სახლი ყოველთვის კონკრეტული ადგილი არ იყო. ჩემი სახლი ჩემი ახლობლები იყვნენ. ალბათ ამიტომაც, ყოველ ჯერზე, როცა ცხოვრება თავიდან დაწყებას მაიძულებდა, ჩემში რაღაც ნაწილმა უკვე იცოდა, როგორ უნდა გაეკეთებინა ეს.

თავი 3 — რწმენის სწავლა

ესპანეთში ჩასვლამდე ძალიან რთული პერიოდები გამოვიარეთ. საქართველოში 2008 წლის ომი გადავიტანეთ, წლები მშობლებისგან შორს გავატარეთ და ისეთი სიტუაციები ვნახეთ, რომელთა ახსნაც ბავშვობაში ყოველთვის არ შეგიძლია, მაგრამ რომლებიც შენში სამუდამოდ რჩება. მიუხედავად ამისა, ძალიან მკაფიოდ მახსოვს ერთი განცდა: ეს გაივლის.

არ ვიცი, საიდან მოდიოდა ეს გრძნობა. უბრალოდ რწმენა მქონდა. ვგრძნობდი, რომ ეს პერიოდი სამუდამოდ არ გაგრძელდებოდა და ჩვენი ცხოვრება შეიძლებოდა შეცვლილიყო. და შეიცვალა.

როცა ესპანეთში ჩავედით, თითქოს სრულიად ახალი კარი გაიღო. ისევ მშობლებთან ერთად ვიყავით, ვცხოვრობდით საცხოვრებელ კომპლექსში, სადაც აუზი და პადელის მოედანი იყო, სკოლა ახლოს გვქონდა და ყოველდღე ახალ ადამიანს ვეცნობოდით. ჩემთვის ყველაფერი საოცარი იყო. ესპანურის სწავლაც კი თავგადასავლად იქცა. მე და ჩემმა ძმამ მიზნად დავისახეთ, ექვს თვეში ესპანურად გვესაუბრა, და მთელი ძალით შევუდექით ამის მიღწევას.

შემდეგ გამოჩნდა დარბაზი; მერე — სპორტი და პირველი შეჯიბრებები. მშობლები მხარს გვიჭერდნენ, მაგრამ ნელ-ნელა მივხვდით, რომ ჩვენი ოცნებები პასუხისმგებლობასაც მოითხოვდა. თუ გვინდოდა შეჯიბრებებში მონაწილეობა, მოგზაურობა და წინსვლა, მუშაობა და ამ გზის დაფინანსების საშუალების პოვნა მოგვიწევდა.

მაშინ დავიწყე ერთი რამის გაგება: როცა იმას ირჩევ, რაც ნამდვილად გიყვარს, გამეორებას სხვა მნიშვნელობა ეძლევა. ათასჯერ მოგიწევს ერთი და იმავეს გაკეთება — ვარჯიში, გამეორება, შეცდომის დაშვება და თავიდან დაწყება. ამიტომ ძალიან მნიშვნელოვანია ისეთი რამ აირჩიო, რომლის გამეორებაც ტვირთად არ გექცევა. მე ის უკვე ნაპოვნი მქონდა. სპორტი სიყვარულით ავირჩიე და ამიტომ ყოველდღე შემეძლო დარბაზში დაბრუნება.

მაგრამ დისციპლინაზე მაღლა კიდევ ერთი რამ იდგა, რაც არასოდეს დამიკარგავს — რწმენა. მაშინაც კი, როცა არანაირი მტკიცებულება არ მქონდა, რომ ყველაფერი კარგად დასრულდებოდა, მჯეროდა, რომ შეიძლებოდა კარგად დასრულებულიყო. ცხოვრებას უკვე ნასწავლი ჰქონდა ჩემთვის, რომ რთული მდგომარეობა შეიძლება მთლიანად შეიცვალოს. ამიტომ ვისწავლე დაჯერება მანამდე, სანამ ამის დამადასტურებელი მტკიცებულება მექნებოდა.

მოგვიანებით მივხვდი, რომ ბევრი ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ, რაც ცხოვრებაში მიმიღწევია, ზუსტად ასე დაიწყო: ჯერ დავიჯერე. შემდეგ კი ვიმუშავე, რომ ეს რწმენა რეალობად მექცია.

თავი 4 — ნახტომი

თხუთმეტი წლის ასაკში ისეთი გადაწყვეტილება მივიღეთ, რომელიც დღევანდელი გადასახედიდან უზარმაზარი იყო. მაშინ ბოლომდე ვერ ვაცნობიერებდით, რას ნიშნავდა ეს. ჩემმა ძმამ, რომელიც თექვსმეტი წლის იყო, მამაჩემთან დაიწყო საუბარი. ვუთხარით, რომ გვინდოდა მთლიანად სპორტისთვის მიგვეძღვნა თავი; რომ ეს ჩვენთვის გართობა არ იყო და მთელი ცხოვრების დაკავშირება გვინდოდა მასთან.

ვერ დავპირდებოდით, რომ ჩემპიონები გავხდებოდით. არც კონტრაქტი გვქონდა საჩვენებლად და არც რაიმე გარანტია. უბრალოდ ორი ბიჭი ვიყავით უზარმაზარი ოცნებითა და თითქმის ირაციონალური რწმენით იმის მიმართ, რასაც ვაკეთებდით. ჩვენმა მშობლებმა დაინახეს ჩვენი თავდადება, ჩვენი სიყვარული ამ საქმისადმი და ისიც, რომ გარკვეული მონაცემები გვქონდა. და გვენდნენ.

თხუთმეტი წლის ასაკში ჯერ კიდევ ბოლომდე ვერ ხვდები ასეთი გადაწყვეტილების ფასს. არ ფიქრობ, რას გააკეთებ ათი წლის შემდეგ. უბრალოდ იცი, რომ იპოვე ის, რაც გიყვარს. დავიწყეთ ბრაზილიური ჯიუ-ჯიცუთი, გრეპლინგით, ცოტა ჭიდაობითა და MMA-ს გაკვეთილებით. შემდეგ ჩემი პირველი სამოყვარულო ბრძოლაც მოვიდა.

დღემდე მახსოვს შიში. მივედი, მეტოქეს შევხედე და გავიფიქრე: „აქ რას ვაკეთებ?“ ჩემ თვალში ის უკვე ჩამოყალიბებული კაცი იყო. ერთი წამით ისიც კი გავიფიქრე, რომ არ გავსულიყავი საბრძოლველად. მაგრამ გავედი. და დავასრულე ბრძოლა. უცნაური სიტუაცია შეიქმნა, ბრძოლა განახლდა და ისევ დავასრულე. თუმცა იმ ღამის მთავარი მნიშვნელობა გამარჯვება არ ყოფილა. იმ ღამეს შიში გავიცანი. შეგიძლია ათასჯერ წარმოიდგინო, როგორ მოიქცევი რაღაცის წინაშე, მაგრამ ამას სინამდვილეში ვერ გაიგებ, სანამ ის შენს წინ არ აღმოჩნდება. იმ დღეს შემეშინდა და მაინც წინ წავედი.

წლებთან ერთად მოვიდა უფრო მეტი ვარჯიში და ბრძოლა, წონის კლება, მოგზაურობა და ზრდასრული ცხოვრების პასუხისმგებლობები. მაშინ გავიგე ის, რასაც თხუთმეტი წლის ასაკში ვერ ვხვდებოდი: მე გზა ავირჩიე და ჩემი დრო ამ გზის გავლას მივუძღვენი. სანამ სხვები სხვადასხვა პროფესიას სწავლობდნენ, მე ბრძოლას ვსწავლობდი. სანამ ისინი თავიანთ ცხოვრებას აშენებდნენ, მე ჩემსას ვაშენებდი. ჩემი პასუხისმგებლობა იყო, ეს გადაწყვეტილება ღირებული გამეხადა.

თვრამეტი წლის ასაკში ჩემი პროფესიონალური კარიერა დაიწყო. მოვიდა ბრძოლები ევროპაში — ფინეთში, ბელგიაში — შემდეგ კი Brave. და მერე მოვიდა ბაჰრეინი — ღამე, რომელიც ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთ გარდამტეხ მომენტად იქცა.

პირველ რაუნდში თავში ძალიან ძლიერი დარტყმა მივიღე და დავეცი. ასეთ წამს მთელი თეორია ქრება. შეგიძლია ათასჯერ გაიმეორო, რომ არასოდეს დანებდები და გეგონოს, რომ იცი, ვინ ხარ, მაგრამ სანამ რეალობა თავად არ დაგარტყამს, ბოლომდე ვერ გაიგებ, როგორ რეაგირებ. მე ვირეაგირე. ავდექი, ბრძოლა გავაგრძელე და საბოლოოდ გავიმარჯვე.

იმ დღეს მხოლოდ ის არ აღმომიჩენია, რომ ბრძოლის მოგება შემეძლო. აღმოვაჩინე, როგორ რეაგირებდა ჩემი ხასიათი მაშინ, როცა ყველაფერი ჩემს წინააღმდეგ მიდიოდა. და ერთი რამ დანამდვილებით ვიცოდი: შემეძლო მსოფლიოს ჩემპიონი გავმხდარიყავი. არა იმიტომ, რომ მეგონა, ვერავინ დამაზიანებდა ან რომ დაუმარცხებელი ვიყავი. პირიქით. უკვე ვიცოდი, რომ შეიძლებოდა დავერტყი, დავეგდე, სრულიად უცნობ მდგომარეობაში აღმოვჩენილიყავი და, ამის მიუხედავად, მაინც მეცადა წამოდგომა.

იმ დღეს მხოლოდ ბრძოლა არ მომიგია. იმ დღეს გავიგე, ვინ ვიყავი.

თავი 5 — ოცნება რეალობად იქცევა

არსებობს მომენტები, რომლებსაც იმდენჯერ წარმოიდგენ, ბოლოს გგონია, ზუსტად იცი, როგორ მოხდება ყველაფერი. წლების განმავლობაში UFC-ის ზარზე ვფიქრობდი. ჩემს წარმოდგენაში ეს ზარი იდეალურ დროს უნდა მოსულიყო — როცა საუკეთესო ფორმაში ვიქნებოდი, ვივარჯიშებდი, ფიზიკურად და ფსიქოლოგიურად მზად ვიქნებოდი და ყველაფერი კონტროლის ქვეშ მექნებოდა. მაგრამ ცხოვრება თითქმის არასოდეს გეკითხება, მზად ხარ თუ არა.

COVID-ის პერიოდი იყო და მე ის საკმაოდ მძიმედ მქონდა გადატანილი. რამდენიმე დღის განმავლობაში დივნიდან ადგომაც კი მიჭირდა. ადამიანისთვის, რომელმაც თავისი ცხოვრების დიდი ნაწილი სხეულის, ვარჯიშისა და ძალის შეგრძნების გარშემო ააწყო, ძალიან უცნაური იყო იმის განცდა, რომ სხეული ჩვეულებრივად აღარ გემორჩილება.

როდესაც PCR ტესტზე საბოლოოდ უარყოფითი პასუხი მივიღე, სირბილი გადავწყვიტე. მარტივი მიზანი დავისახე — ოცდაათი წუთი. ათი წუთის შემდეგ უკვე ჰაერი არ მყოფნიდა. თხუთმეტ წუთში უკან დაბრუნება მომიწია. სრულიად გამოფიტული დავბრუნდი, კიბეზე ჩამოვჯექი და სუნთქვის დარეგულირებას ვცდილობდი. ვფიქრობდი, რომ COVID-ის შედეგები ჯერ კიდევ მქონდა დარჩენილი.

ზუსტად მაშინ დარეკა ტელეფონმა. მალკი კავა იყო, ჩემი იმდროინდელი მენეჯერი. UFC-დან დაუკავშირდნენ, რადგან იუსეფ ზალალი მეტოქის გარეშე დარჩა და არსებობდა მისი ჩანაცვლების შესაძლებლობა. ჩემი დებიუტი რვა დღეში, აბუ-დაბიში უნდა გამართულიყო. მისი რჩევა მკაფიო იყო: უნდა დავთანხმებულიყავი.

საინტერესო ისაა, რომ ბევრი ფიქრი საერთოდ არ დამჭირვებია. ჩემს თავში „არა“ არ გაჩენილა. არც პრობლემების ჩამონათვალი დამიწყია. შინაგანი პასუხი მაშინვე მოვიდა: „კი. მივდივარ.“

ეს გადაწყვეტილება მხოლოდ იმ ილიას არ მიუღია, რომელიც იმ წამს კიბეზე გამოფიტული იჯდა. ეს გადაწყვეტილება მიიღო იმ ბავშვმაც, რომელიც წლების განმავლობაში ამ მომენტზე ოცნებობდა; ყველა იმ საათმა, რომელიც ვარჯიშში გავატარე; თითოეულმა შეჯიბრებამ, მოგზაურობამ და ყველა იმ შემთხვევამ, როცა საკუთარი თავი იქ მისული წარმომედგინა. წლების განმავლობაში ვემზადებოდი ამ ზარის მისაღებად. ერთადერთი, რისთვისაც მზად არ ვიყავი, ის იყო, თუ როგორ მოვიდოდა ეს ზარი.

შემდეგ პრობლემები დაიწყო. წონით კატეგორიის ზღვარს თერთმეტი-თორმეტი კილოგრამით ვაჭარბებდი და მის დასაკლებად მხოლოდ რვა დღე მქონდა. ასპარეზობისთვის სპეციალური ვიზა მჭირდებოდა და მის გასაკეთებლად ალიკანტედან მადრიდში უნდა წავსულიყავი. UFC-სთან კონტრაქტის გაფორმებას უამრავი სამედიცინო მოთხოვნაც ახლდა — ანალიზები, შემოწმებები და გამოკვლევები, რომლებსაც ჩვეულებრივ დრო სჭირდება. ჩვენ კი დრო არ გვქონდა.

ბევრი ადამიანი დაგვეხმარა პროცესის დაჩქარებაში, მაგრამ ყოველი საათი მნიშვნელოვანი იყო: მადრიდი, საელჩო, საავადმყოფო, სამედიცინო კვლევები, წონის კლება, მგზავრობა და ბოლოს — აბუ-დაბი. ამ ყველაფრის პარალელურად ჩემი სხეული ჯერ კიდევ COVID-ის შემდეგ აღდგენის პროცესში იყო.

მანამდე სრულიად განსხვავებული გეგმა მქონდა. მაიამიში უნდა წავსულიყავი სავარჯიშოდ და UFC-ში შესაძლებლობის მოლოდინში მოვმზადებულიყავი. ჩემი ფინანსებიც ამ გეგმის მიხედვით მქონდა განაწილებული. უცებ გეგმა აღარ არსებობდა. არსებობდა შესაძლებლობა და ყველაფერი დანარჩენი გზადაგზა უნდა მოგვეგვარებინა.

ფულის საკითხიც იყო. იმ პერიოდში უკვე შემეძლო ბრძოლებით საკუთარი თავის რჩენა, მაგრამ პრაქტიკულად თვიდან თვემდე ვცხოვრობდი. მოგზაურობა, გუნდის წაყვანა და ყველა ეს ხარჯი ჩემთვის უმნიშვნელო ნამდვილად არ ყოფილა. შიშის მიზეზი უამრავი მქონდა: დამიმტკიცებდნენ ვიზას? ჩავეტეოდი წონაში? გაუძლებდა ჩემი სხეული? მოვასწრებდით სამედიცინო მოთხოვნების შესრულებას? მაგრამ ერთი კითხვა არასოდეს გამჩენია: „დავთანხმდე ბრძოლას?“ ამ კითხვაზე პასუხი თავიდანვე იყო: კი.

ერთი წამით ვიფიქრე, ვინმესთვის რჩევა მეკითხა, დამერეკა და მეკითხა, რა უნდა გამეკეთებინა. შემდეგ საკუთარ თავს ვკითხე: „ვის უნდა დავურეკო?“ ამ მომენტს ჩემს ნაცვლად ვერავინ გაივლიდა. არსებობს გადაწყვეტილებები, რომლებზეც იდეალურ პასუხს ვერავინ მოგცემს, რადგან ზუსტად შენი ცხოვრება არავის გაუვლია. შეგიძლია მოუსმინო რჩევებს და იმ ადამიანებს, რომლებიც გიყვარს, მაგრამ ბოლოს დგება მომენტი, როცა რაღაც უფრო ღრმას უნდა მოუსმინო: შენს ინსტინქტს.

მე ყოველთვის ვენდობოდი ჩემს ინსტინქტს და ის მეუბნებოდა, რომ წინ უნდა წავსულიყავი. არ ვიცოდი, ყველაფერს როგორ მოვაგვარებდი. მხოლოდ ის ვიცოდი, რომ უნდა გამეკეთებინა.

როდესაც UFC-ის კონტრაქტი მივიღე, მარტო ვიყავი. გავხსენი და დიდხანს ვუყურებდი. წლების განმავლობაში ეს სამი ასო მხოლოდ ოცნება იყო. ახლა კი ჩემს წინ იდო კონტრაქტი, რომელზეც ჩემი სახელი ეწერა. ხელი მოვაწერე და ზუსტად მახსოვს, რას ვგრძნობდი: „ვაუ. გამომივიდა. ჩემი ცხოვრება ახლახან შეიცვალა.“

ჯერ თითქმის ყველაფერი გასაკეთებელი იყო — ვიზა, მგზავრობა, წონა, ბრძოლა — მაგრამ ამ ფურცელს ერთი მნიშვნელობა ჰქონდა: მე აღარ ვიყავი ბიჭი, რომელიც UFC-ში მოხვედრას ცდილობდა. მე უკვე UFC-ის მებრძოლი ვიყავი.

აბუ-დაბიში ჩემს იმდროინდელ მწვრთნელებთან — აგუსტინ და ხორხე კლიმენტებთან ერთად გავემგზავრე. პანდემიის დროს იქ ჩასვლა თითქოს სხვა სამყაროში მოხვედრას ჰგავდა. ღონისძიებების ჩასატარებლად სპეციალური „ბუშტი“ ჰქონდათ შექმნილი: მუდმივი კონტროლი, PCR ტესტები, კარანტინი და სრულად დამცავი ეკიპირებით შემოსილი ადამიანები, რომლებიც გვხვდებოდნენ. ყველაფერი უცნაური იყო. და სანამ ვცდილობდი გამეაზრებინა, სად ვიყავი, კიდევ ერთი ბრძოლა მელოდა: წონა.

წონის კლების დროს იყო მომენტები, როცა გულწრფელად არ ვიცოდი, შევძლებდი თუ არა. ასეთი მომენტები საკუთარ თავთან გაპირისპირებს. ყველა ჩვენგანი გარკვეულწილად ჩვენი მოგონებებით ვართ განპირობებული: გვახსოვს შემთხვევები, როცა რაღაც ცუდად დასრულდა და იმავე ადგილას დაბრუნების გვეშინია. მე იმ რვა დღეს წარსულის ყურებაში ვერ გავატარებდი. უნდა მეცხოვრა იმ სურათით, რომლის შექმნაც მინდოდა. უნდა შემეწყვიტა ჩემი მოგონებებიდან ცხოვრება და ჩემი წარმოსახვიდან დამეწყო ცხოვრება.

მაშინ გავიგე რაღაც, რაც შემდეგ ბევრჯერ გამომყვებოდა: ჩემს კოშმარებს შეეძლოთ შეეხსენებინათ ყველაფერი, რაც შეიძლებოდა ცუდად დასრულებულიყო. მაგრამ ჩემი ოცნებები უფრო დიდი იყო. ჩემი ოცნებები ჩემს ეჭვებს ანადგურებდა.

წონაში ჩავეტიე, ოქტაგონზე გავედი და გავიმარჯვე. ბრძოლის შემდეგ დანა უაიტი მომიახლოვდა და მომილოცა. მითხრა, რამდენად რთული იყო ასეთ მცირე დროში ბრძოლის მიღება და თან ძლიერ მეტოქესთან დაპირისპირება. მაგრამ როცა იმ რვა დღეზე ვფიქრობ, პირველი, რაც მახსენდება, გამარჯვება არ არის.

მახსენდება კიბე და ჰაერის უკმარისობა თხუთმეტწუთიანი სირბილის შემდეგ. ტელეფონის ზარი. კონტრაქტი. ვიზა. შიმშილი წონის კლებისას. გაურკვევლობა. და ყველაზე მეტად მახსოვს ის, რომ ყველაფრის მიუხედავად, უკან დახევაზე ერთხელაც არ მიფიქრია.

ზოგჯერ შესაძლებლობები მაშინ ჩნდება, როცა ყველაზე ნაკლებად ელოდები. შეიძლება მაშინაც კი მოვიდეს, როცა ყველაზე ნაკლებად გინდა. შესაძლოა მათთვის ბოლომდე მზად არასოდეს იყო. მაგრამ არსებობს მატარებლები, რომლებიც მხოლოდ ერთხელ ჩაივლიან. მე მთელი ცხოვრება ამ მატარებელს ველოდი და, როცა მოვიდა, ისეთ მდგომარეობაში არ დამხვდა, როგორსაც წარმოვიდგენდი. ზუსტად არ ვიცოდი, როგორ შევძლებდი. მხოლოდ ის ვიცოდი, რომ მასზე უნდა ავსულიყავი.

და ავედი.

თავი 6 — დაპყრობა

აბუ-დაბიში ჩემი დებიუტის შემდეგ პირდაპირ მაიამიში წავედით.

მივაღწიე იმას, რაზეც წლები ვოცნებობდი — უკვე UFC-ის მებრძოლი ვიყავი. მაგრამ იქ მოხვედრა არასოდეს ყოფილა საბოლოო მიზანი. მთელი ცხოვრება მხოლოდ იმისთვის არ მიმუშავია, რომ UFC-ში ვყოფილიყავი. მინდოდა გამეგო, სადამდე შემეძლო მისვლა.

და ამის შესამოწმებლად ახალი შესაძლებლობა დიდხანს არ დამჭირვებია.

დაახლოებით ორი თვის შემდეგ მეორე ბრძოლა მივიღე — ამჯერად ლას-ვეგასში, დეიმონ ჯექსონის წინააღმდეგ. მომზადება არც ამჯერად ყოფილა იდეალური.

საწვრთნელი ბანაკის დროს ფეხის სერიოზული ტრავმა მივიღე, რის გამოც ჩვეულებრივად ვარჯიში არ შემეძლო. ვერ დავრბოდი და ბევრ დღეს ვარჯიშის ადაპტირება გვიწევდა. „პადებზე“ ვარჯიშსაც კი — როცა მწვრთნელი ხელებზე სპეციალური დამცავებით შენს დარტყმებს იღებს — მჯდომარე ვაკეთებდი.

მაგრამ ერთი რამ უკვე ნასწავლი მქონდა: თუ დაელოდები, როდის გახდება ყველაფერი იდეალური, შეიძლება საერთოდ ვერასოდეს გააკეთო არაფერი.

ამიტომ გავაკეთეთ ის, რაც შეგვეძლო, იმით, რაც გვქონდა. ბრძოლაზე ტრავმით გავედი, ოქტაგონზე ავედი და პირველივე რაუნდში ნოკაუტით გავიმარჯვე.

შემდეგ კიდევ ერთი ბრძოლა მოვიდა. მერე კიდევ ერთი. და კიდევ ერთი. ყოველი გამარჯვება ცოტათი უფრო მაახლოებდა იმასთან, რაც წლების განმავლობაში მხოლოდ ჩემს წარმოსახვაში არსებობდა: მსოფლიოს ჩემპიონობასთან.

და ბოლოს დადგა 17 თებერვალი.

ძნელია ავხსნა, რას ნიშნავდა ჩემთვის ის დღე. ეს იყო დღე, რომელზეც წლების განმავლობაში ვოცნებობდი. დღე, რომლისთვისაც ვვარჯიშობდი მაშინ, როცა არავინ მიცნობდა. დღე, რომელსაც წარმოვიდგენდი მაშინ, როცა საკუთარი შეჯიბრებების დასაფინანსებლად ვმუშაობდი. დღე, რომელსაც UFC-ში მოხვედრამდეც კი ვხედავდი ჩემს წარმოსახვაში.

იმ ღამეს მსოფლიოს ჩემპიონის ტიტულისთვის ალექსანდრ ვოლკანოვსკის წინააღმდეგ უნდა მებრძოლა.

ის უბრალოდ კიდევ ერთი მეტოქე არ იყო. ის ჩემპიონი იყო — ადამიანი, რომელიც წლების განმავლობაში დომინირებდა დივიზიონში და UFC-ში ქვემსუბუქ წონაში ბრძოლა არასოდეს წაეგო. მე კი მისთვის ქამრის წართმევას ვაპირებდი.

მახსოვს, იმ დილით გავიღვიძე და ფანჯარასთან მივედი. გარეთ გავიხედე. მანქანები მოძრაობდნენ, ადამიანები დადიოდნენ, ყველა თავის საქმეზე მიდიოდა. გამეღიმა იმაზე ფიქრისას, რომ თითქმის მთელი მსოფლიოსთვის ეს სრულიად ჩვეულებრივი დღე იყო.

მაგრამ ჩემთვის — არა. ჩემთვის ეს იყო დღე, როცა შეიძლებოდა ამეხდინა ოცნება, რომელსაც ჩემი ცხოვრების უდიდესი ნაწილი მივუძღვენი.

ამან რაღაცაზე დამაფიქრა: ცხოვრება არ ჩერდება მხოლოდ იმიტომ, რომ შენ შენი ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვანი მომენტის წინ დგახარ. სამყარო აგრძელებს მოძრაობას. მანქანები ისევ მიდიან. ადამიანები ისევ დადიან. შენ კი უნდა ისწავლო, როგორ იყო სრულად აწმყოში, როცა შენი მომენტი მოვა.

საათები გავიდა და სტადიონზე წასვლის დროც მოვიდა. რაც უფრო ახლოვდებოდა ბრძოლა, მით უფრო იზრდებოდა დაძაბულობა.

ბრძოლაში არის რაღაც, რასაც, ჩემი აზრით, ბოლომდე მხოლოდ ის ადამიანი გაიგებს, ვისაც ოდესმე გაუვლია გზაზე იმის ცოდნით, რომ ბოლოს ვიღაც მისთვის ზიანის მიყენებას ეცდება. არსებობს შიში. არსებობს ნერვიულობა და გაურკვევლობა. და ეს არ ქრება მხოლოდ იმიტომ, რომ პროფესიონალი ხარ. არც იმიტომ, რომ საკუთარ თავში დარწმუნებული ხარ.

სიმამაცე შიშის არქონას არ ნიშნავს. სიმამაცე ნიშნავს, რომ შიშს არ აძლევ უფლებას, შენს ნაცვლად მიიღოს გადაწყვეტილებები.

შემდეგ ოქტაგონისკენ გასვლის დრო დადგა. მახსოვს, გარშემო ვიყურებოდი — განათება, სტადიონი, ხალხი, ხმაური და ჩემი გუნდი, რომელიც ჩემთან ერთად მოდიოდა. ამ დაძაბულობის შუაგულში ერთი აზრი გამიჩნდა, რომელმაც მთლიანად შეცვალა ის, თუ როგორ განვიცდიდი იმ მომენტს.

მე ამაზე ვოცნებობდი. ამისთვის ვლოცულობდი. წლების განმავლობაში ვშრომობდი, რომ ზუსტად იქ ვყოფილიყავი, სადაც იმ წამს ვიყავი. და გავიფიქრე: „როგორ შეიძლება ამდენი წელი რაღაცას ვთხოვდე ღმერთს და, როცა ბოლოს ჩემს წინ დადებს, იმდენად შეშფოთებული ვიყო, რომ მისი განცდაც კი ვერ შევძლო?“

ასეთი უმადური ვერ ვიქნებოდი. მე ვითხოვდი ამ მომენტს. ახლა უნდა მეცხოვრა ის.

და გადავწყვიტე, ყველაფერი შემეგრძნო და ამით სიამოვნება მიმეღო: შიშით. ნერვიულობით. ხმაურით. ოქტაგონისკენ მიმავალი გზით. რადგან დაძაბულობაც კი ჩემი ოცნების ნაწილი იყო.

რამდენიმე საათის შემდეგ ყველაფერი, რაც ამდენი წლის განმავლობაში მხოლოდ ჩემს წარმოსახვაში არსებობდა, რეალობად იქცა. ნოკაუტით გავიმარჯვე. მსოფლიოს ჩემპიონი გავხდი.

იმ მთის მწვერვალზე ავედი და ცხოვრების დიდი ნაწილის განმავლობაში მეგონა, რომ იქ მისვლისას რაღაც მარადიული ბედნიერების მსგავსს ვიგრძნობდი.

ბავშვობაში ასე წარმოგიდგენია. ფიქრობ, რომ ერთ დღეს მიიღებ ყველაფერს, რაც გინდა — ქამარს, ფულს, სახლს, მანქანებს, თავისუფლებას, აღიარებას — და მაშინ შენში რაღაც იტყვის: „მორჩა. მივაღწიე. ახლა ბედნიერი ვარ.“

მაგრამ მსოფლიოს ჩემპიონად გახდომის მეორე დილით თვალები გავახილე და ისეთი რამ აღმოვაჩინე, რასაც არ ველოდი. პირველი კითხვა, რომელიც თავში გამიჩნდა, ძალიან მარტივი იყო:

„ახლა რა?“

ამდენი წელი ამ მომენტის დევნაში გავატარე, რომ თითქმის არასოდეს მიფიქრია, რა არსებობდა მის შემდეგ. რაღაც სიცარიელის მსგავსი ვიგრძენი. არა იმიტომ, რომ მადლიერი არ ვიყავი ან ჩემპიონობა ჩემთვის ბევრს არ ნიშნავდა. არამედ იმიტომ, რომ აღმოვაჩინე: ვერცერთი შედეგი, როგორი დიდიც უნდა იყოს, სამუდამოდ ვერ შეგავსებს.

მთის მწვერვალზე ავედი და იქიდან სხვა მთა დავინახე.

მივხვდი, რომ ალბათ ეს მთელი ცხოვრება გამომყვებოდა. ყოველთვის იარსებებდა სხვა მიზანი. სხვა გამოწვევა. რაღაც ახალი სასწავლი. ჩემი კიდევ ერთი ვერსია, რომლის მიღწევასაც შევეცდებოდი.

მოგვიანებით აბუ-დაბიში მაქს ჰოლოუეის წინააღმდეგ ტიტული დავიცავი. ესეც უზარმაზარი გამოწვევა იყო — ვებრძოდი ადამიანს, რომელიც წლების განმავლობაში მსოფლიოს საუკეთესო მებრძოლებს შორის იყო და რომელიც მანამდე არასოდეს დაენოკაუტებინათ.

მე ის ნოკაუტში ჩავაგდე. ისევ გავიმარჯვე და კიდევ ერთი საოცარი ღამე გამოვიარე. შემდეგ კი ისევ იგივე კითხვა დაბრუნდა: „ახლა რა?“

მაშინ გადავწყვიტე წონითი კატეგორიის შეცვლა. ქვემსუბუქი წონის ჩემპიონის ქამარი დავტოვე და ახალი გამოწვევის საძებნელად მსუბუქ წონაში გადავედი. ჩარლზ ოლივეირას შევხვდი, პირველივე რაუნდში ნოკაუტით გავიმარჯვე და ორი წონითი კატეგორიის მსოფლიოს ჩემპიონი გავხდი.

კიდევ ერთი ოცნება. კიდევ ერთი მთა. კიდევ ერთი დაპყრობა.

და ისევ იგივე გავიგე: არ არსებობს მთა, რომლის მწვერვალიც სამუდამოდ გაგაბედნიერებს.

წლების განმავლობაში მეგონა, რომ ჩემი ბედნიერება სადღაც მომავალში მელოდა: როცა UFC-ში მოვხვდებოდი. როცა ფული მექნებოდა. როცა ჩემპიონი გავხდებოდი. როცა ქამარს დავიცავდი. როცა კიდევ ერთ ჩემპიონობას მოვიპოვებდი… ყოველთვის — „როცა“.

სანამ არ მივხვდი, რომ თუ ასე გააგრძელებ ცხოვრებას, შეიძლება მთელი ცხოვრება იმის მოლოდინში გაგივიდეს, როდის დაიწყებ ცხოვრებას. ყველაზე მნიშვნელოვანმა დაპყრობამ სწორედ ის მასწავლა, რომ მხოლოდ შემდეგი დაპყრობისთვის აღარ მეცხოვრა.

ვისწავლე გზით სიამოვნების მიღება. რადგან ყველაფერი გადის: კარგი მომენტებიც და ცუდიც. შიშიც. ზეწოლაც. გამარჯვებაც. მარცხიც. ერთ დღეს ოქტაგონისკენ მიდიხარ და ათასობით ადამიანი შენს სახელს ყვირის. მეორე დღეს კი საკუთარ თავთან მარტო, სიჩუმეში ზიხარ.

არაფერი რჩება ზუსტად ისეთივე. და ეს სულაც არ არის აუცილებლად სევდიანი. პირიქით. სწორედ ეს ხდის თითოეულ მომენტს ძვირფასს.

დღესაც უზარმაზარი ოცნებები მაქვს. კვლავ მშია წარმატებისთვის და კვლავ მინდა დავიპყრო ის, რაც ჯერ არ მიმიღწევია. არ მინდა ჩემში ეს ნაწილი ოდესმე გაქრეს. მაგრამ არც ჩემი ბედნიერების ჩაბარება მინდა იმ რაღაცებისთვის, რომლებიც ჯერ არ არსებობს.

რადგან ვისწავლე: მომავალი ყოველთვის იპოვის ახალ მთას. ცხოვრება კი მხოლოდ ერთ ადგილას ხდება: აქ. ახლა.

და იქნებ სწორედ ეს იყო ნამდვილი დაპყრობა: არა ის, რომ მსოფლიოს ჩემპიონი გავხდი, არამედ ის, რომ ვისწავლე იმ მომენტში ყოფნა და მისი განცდა, როცა ეს მოხდა.

თავი 7 — დაცემა

მრავალი წლის განმავლობაში ერთი განცდა ვიცოდი — გამარჯვება. თვრამეტი პროფესიონალური ბრძოლა მქონდა ჩატარებული; ჩვიდმეტი ღამე ისე დასრულდა, როგორც მინდოდა, ერთი კი — არა. პროფესიონალურ კარიერაში პირველად დავმარცხდი. იმ ღამეს სპორტის ის მხარეც გავიცანი, რომელიც მანამდე არასოდეს გამომეცადა: ორივე თვალბუდის მოტეხილობა, გატეხილი ცხვირის ძგიდე და ფეხი.

მახსოვს, გავიღვიძე და სარკეში ჩავიხედე. რამდენიმე წამის განმავლობაში ვერ ვიცანი სახე, რომელსაც ვუყურებდი. ვფიქრობდი: „შეუძლებელია. ეს მე ვერ ვიქნები.“ საკუთარი თავისთვის თვალებში ყურება რთული იყო. მაგრამ მოხდა რაღაც, რაც გარედან შეიძლება უცნაურად ჟღერდეს: სარკეში საკუთარი თავის ყურებისას უფრო მეტ პატივისცემას ვგრძნობდი საკუთარი თავის მიმართ. შეიძლება ითქვას, რომ საკუთარი თავი ცოტა უფრო მეტადაც კი მიყვარდა.

რადგან ერთი რამ ყველაზე უკეთ მე ვიცოდი: ყველაფერი გავიღე. ბრძოლაზე მომზადებული მივედი და თავს ფიზიკურად, ფსიქოლოგიურად და სულიერად კარგად ვგრძნობდი. არ მჭირდებოდა გამართლების ძებნა. ვცადე. იმ ღამეს არ გამოვიდა. სულ ეს იყო. აღმოვაჩინე, რომ ამასთან ცხოვრება შემეძლო. რადგან როცა საკუთარ თავში იცი, რომ ყველაფერი გაიღე, შედეგი გტკენს, მაგრამ ვერ განგრევს.

არ მინდოდა უკან დაბრუნება. არც იმ ღამის წაშლა მინდოდა და არც ჩემი ისტორიის შეცვლა. მე მჯერა ღვთის ნების. ყოველთვის მითქვამს: თუ ღმერთი ოდესმე ჩემს გეგმებს დაანგრევს, იქნებ იმიტომ, რომ ამ გეგმებს ჩემი დანგრევა შეეძლოთ. ამის გამეორება ძალიან მარტივი იყო მაშინ, როცა ყველაფერი კარგად მიდიოდა. ახლა კი მისი ცხოვრებაში გამოცდის დრო მოვიდა. და მივიღე.

შესაძლოა ესეც ჩემი ისტორიის ნაწილი უნდა ყოფილიყო. იქნებ ეს გამოცდილება მჭირდებოდა იმისთვის, რომ საკუთარი თავის ისეთი ვერსია აღმომეჩინა, რომელსაც ჯერ არ ვიცნობდი. ჩვიდმეტჯერ მოვიგე. ერთი ღამე ცუდად დასრულდა. მაგრამ ერთ ღამეს მთელი ცხოვრების წაშლა არ შეუძლია.

თავი 8 — სარკე

შემდეგ ხმაური გაქრა. აღარ იყო ბრძოლა. აღარ იყო მაყურებელი. აღარ იყო მეტოქე. დავრჩი მე. და დაიწყო უხერხული კითხვები: ვინ ვარ მარცხის შემდეგ? კვლავ მჯერა იმის, რასაც გამარჯვების დროს ვამბობდი? ჩემი თავდაჯერებულობა სინამდვილეში რეკორდზე იყო დამოკიდებული? ეს საქმე მხოლოდ მაშინ მიყვარს, როცა გამარჯვებას მაძლევს? მინდა დაბრუნება?

შემდეგ მოხდა რაღაც, რასაც არ ველოდი: მარცხმა ცეცხლი არ ჩამიქრო. პირიქით — უფრო გააღვივა. კიდევ უფრო მეტად მინდოდა ვარჯიში. დაბრუნება. ყველაფრის სწორად გაკეთება. ძირს დავეცი, მაგრამ ძირს დაცემა იქ დარჩენას არ ნიშნავს. შეგიძლია მიწა საყრდენად გამოიყენო და ისევ აიწიო.

მივხვდი, რომ თავს ნამდვილად დამარცხებულად მხოლოდ მაშინ ვიგრძნობდი, თუ დავკარგავდი სიყვარულს იმის მიმართ, რასაც ვაკეთებ; თუ დავკარგავდი იმ ენთუზიაზმს ან მოტივაციას, რომელიც ბავშვობიდან მომყვებოდა. აი, მაშინ მექნებოდა პრობლემა. მაგრამ ეს არ მომხდარა. ზუსტად საპირისპირო მოხდა: მე კვლავ დაბრუნება მინდოდა.

ვერც კი ვხსნიდი ბოლომდე, რატომ. სიყვარული? ეგო? ფული? შეჯიბრი? არ ვიცი. ამას ჯერ კიდევ ვარკვევ. და მომწონს, რომ ამის აღიარება შემიძლია, რადგან არსებობს კითხვები, რომლებსაც პასუხი მაშინვე არ სჭირდება.

მხოლოდ ერთი რამ ვიცი: არ მინდა, ოცი წელი გავიდეს, უკან მოვიხედო და ვიფიქრო, რომ უფრო მეტი უნდა გამერისკა. მირჩევნია ვიცხოვრო იმის შედეგებით, რომ ვცადე, ვიდრე იმ ეჭვით, თუ რა მოხდებოდა, ამის გაკეთების გამბედაობა რომ მქონოდა.

წლების განმავლობაში ვსაუბრობდი რწმენაზე. ხასიათზე. ღვთის ნების მიღებაზე. წამოდგომასა და გაგრძელებაზე. ახლა შესაძლებლობა მქონდა შემემოწმებინა, მართლა მჯეროდა თუ არა ამ ყველაფრის. რადგან მნიშვნელოვანი ის კი არ არის, რა იცი. მნიშვნელოვანია, რას აკეთებ იმით, რაც იცი. და ის, რაც ვიცოდი, გამომადგა.

სარკეში ჩავიხედე და შემეძლო პატივი მეცა იმ კაცისთვის, რომელსაც იქ ვხედავდი. ჩემთვის ეს ნებისმიერ იდეალურ რეკორდზე ძვირფასია. შედეგი ერთ ღამეს წყვეტს. ხასიათი — მთელ ცხოვრებას.

თავი 9 — დაბრუნება

არ მინდა დავბრუნდე იმისთვის, რომ მარცხი წავშალო. ვერ წავშლი და არც მინდა. ის ჩემი ნაწილია. დაბრუნება მინდა იმიტომ, რომ კვლავ მსურს გავიგო, სადამდე შემიძლია მისვლა. იმიტომ, რომ ჩემში ჯერ კიდევ არის ცეცხლი. იმიტომ, რომ კვლავ მიყვარს ეს გზა. და იმიტომ, რომ ახლა ვბრუნდები ისეთი რამით, რაც ადრე არ მქონდა: დაცემის გამოცდილებით.

მინდა, როცა ვინმე ჩემს დაბრუნებას დაინახავს, ერთი რამ გაიგოს, რაც მხოლოდ საბრძოლო ხელოვნებას არ ეხება: შეგიძლია ორმოში ჩავარდე, მაგრამ ორმო საფლავი არ არის. შენი უკანასკნელი შედეგი არ განსაზღვრავს, ვინ ხარ.

შეგიძლია ბრძოლა წააგო. შეგიძლია ბიზნესი დაკარგო. შეგიძლია შეცდე. შეგიძლია მარცხი განიცადო მაშინ, როცა ცდილობ შექმნა ის, რაც გიყვარს. შეიძლება ისეთი პერიოდიც გაიარო, როცა სარკეში საკუთარ თავს ვეღარ ცნობ. მაგრამ სანამ შეგიძლია გადაწყვიტო, რას გააკეთებ შემდეგ, შენი ისტორია არ დასრულებულა.

ჩემ წინ რომ იდგეს თვრამეტი წლის ბიჭი, რომელმაც ახლახან მარცხი განიცადა იმაში, რაც ყველაზე მეტად სურდა, არ ვეტყოდი, რომ დამარცხებულია. ზუსტად საპირისპიროს ვეტყოდი: „შენ ცდილობ. უკვე აკეთებ იმას, რის გაკეთებასაც უამრავი ადამიანი ვერასოდეს გაბედავს. ახლა ისწავლე. შეხედე შენს შეცდომებს. დაუსვი საკუთარ თავს რთული კითხვები. გახდი უკეთესი და კიდევ ერთხელ სცადე.“

არ მინდა ვინმემ ჩემში დაინახოს ადამიანი, რომელიც არასოდეს ეცემა. ეს ტყუილი იქნებოდა. მინდა დაინახონ ადამიანი, რომლის ძირს დაგდებაც შესაძლებელია, მაგრამ რომელიც კვლავ და კვლავ ერთსა და იმავე გადაწყვეტილებას იღებს: წამოდგეს.

არ ვიცი, როგორი იქნება ჩემი შემდეგი ბრძოლა და ვერანაირ შედეგს ვერ დაგპირდებით. მაგრამ შემიძლია დაგპირდეთ ერთი რამ, რაც მხოლოდ ჩემზეა დამოკიდებული: ვერასოდეს დამინახავთ, რომ მცდელობა შევწყვიტე.

ეპილოგი — ის, რაც რჩება

ბავშვობაში მეგონა, რომ „ვინმედ გახდომა“ რაღაცების მოპოვებას ნიშნავდა. შემდეგ მეგონა, რომ გამარჯვებას ნიშნავდა. მოგვიანებით მოვიდა ქამრები, აღიარება და ბევრი ის რამ, რასაც ის პატარა ბიჭი წარმოიდგენდა. დღეს ამას სხვაგვარად ვხედავ.

ერთ დღეს აღარ იქნება ბრძოლები. აღარც ქამრები. ერთ დღეს განათებაც ჩაქრება. და მაშინ გაცილებით მნიშვნელოვანი კითხვა დარჩება: ვინ ვიყავი მე მაშინ, როცა ეს ყველაფერი ხდებოდა?

სრულად ვერ ვაკონტროლებ, როგორ დავამახსოვრდები ადამიანებს და არც მინდა ვიცხოვრო იმის მცდელობაში, რომ სხვების აზრი ვაკონტროლო. ადამიანები ვიცვლებით. მე ზუსტად ის კაცი აღარ ვარ, ვინც ორი თვის წინ ვიყავი და იმედი მაქვს, რომ ათი წლის შემდეგაც ზუსტად ისეთი არ ვიქნები, როგორიც დღეს ვარ. მინდა გავაგრძელო სწავლა. საკუთარი თავის გაოცება. ზრდა.

მაგრამ არის რაღაც, რისი შენარჩუნებაც ნამდვილად მინდა. როცა სარკეში ჩავიხედავ, მინდა პატივს ვცემდე იმ კაცს, რომელსაც იქ ვხედავ. ვიცოდე, რომ კარგი შვილი ვიყავი. კარგი მამა. კარგი ძმა და მეგობარი. რომ ჩემს ახლობლებზე ვზრუნავდი და ღირებულებები მქონდა. რომ როცა მეშინოდა — წინ მივდიოდი. როცა ვიმარჯვებდი — მადლიერი ვიყავი. როცა ვმარცხდებოდი — ვსწავლობდი. და როცა ცხოვრება ძირს მაგდებდა, არასოდეს ვაძლევდი მიწას უფლებას, გადაეწყვიტა, სად დასრულდებოდა ჩემი ისტორია.

ყველაფრის შემდეგ, რაც გამოვიარე, ერთი რამ გავიგე: შეიძლება გამარჯვება წაგართვან. შეიძლება ქამარი წაგართვან. შეიძლება შეიცვალოს შედეგი. ადამიანების აზრი. და თითქმის ყველაფერი დანარჩენი. მაგრამ არსებობს ერთი გამარჯვება, რომელსაც ვერავინ წაგართმევს: ხასიათი.

მე ვიყავი ძირს. სარკეში ჩავიხედე. და ისევ აქ ვარ. მეტი გამოცდილებით. მეტი სიცხადით. უფრო დიდი ცეცხლით. და იმავე გადაწყვეტილებით, რომელიც იმ პატარა ბიჭმა მრავალი წლის წინ მიიღო:

წინ სვლა.

ესპანურად დაწერილი ორიგინალური ტექსტის თარგმანი და ადაპტაცია.